7 ساعت پیش
"همیشه فکر میکردم عشق به گل و گیاه یه چیز ذاتیست که تو خون آدمه. تا اینکه پدربزرگم آلزایمر گرفت و همه چیز عوض شد.
پدربزرگم که همیشه باغچهش کلی جان داشت، کمکم حتی یادش رفت چطوری به گلدونِ کنار تختش آب بده. دیدن این صحنه خیلی برام سخت بود. یه روز که داشتم بازم برای آب دادن میرفتم، یه فکر به سرم زد: شاید اگه یه گیاه خیلی مقاوم و با نگهداری آسان دم دستش باشه، دوباره حال و هواش عوض شه.
رفتم توی گوگل سرچ کردم: «گیاه تصفیه کننده هوا برای اتاق سالمند». بین همه پیشنهادها، سانسوریا یا زبان مادرشوهر جلوشون رو گرفت. نوشته بود علاوه بر تصفیه هوا، پرتوقع هم نیست.
همون روز رفتم گلفروشی و یه گلدون سانسوریا آوردم خونمون. گذاشتمش رو میز کنار پدربزرگ. اولش هیچ توجهی نکرد. اما چند روز بعد، موقعی که پرستارش داشت براش کتاب میخوند، دیدم دستش رو دراز کرد و آروم برگهای سفتش رو نوازش کرد. اون لحظه میدونستم گیاه درست رو انتخاب کردم.
الان چند ماهه که این سانسوریا همدم ثابت پدربزرگه. پرستارش هم میگه گاهی با اون صحبت میکنه. برای من که مثل یه معجزه بود.
پ.ن: راستی، پیدا کردن پرستار درست هم یه جورایی شبیه پیدا کردن گیاه درست برای خونهست. باید بشه بهش اعتماد کرد و با شرایط جور دربیاد. ما برای مراقبت از پدربزرگم از خدماتی استفاده کردیم که توی مشهد فعالن. اگه نیاز به اطلاعات دارین، میتونین تو سایتشون بگردین:
https://negincare.com/"
